Góry Libanu zbudowane są z wapienia, a deszcz spadający na pasmo znika w nim i wypływa niżej przez jaskinie, źródła i wąwozy. Efektem są najbardziej widowiskowe naturalne miejsca w kraju, wszystkie w promieniu dwóch godzin od Bejrutu.
Jaskinia Jeita
Dwadzieścia kilometrów na północ od Bejrutu Jeita to system dwóch galerii ułożonych jedna nad drugą, zbadany na około dziewięć kilometrów. Górną zwiedza się pomostem wśród form sięgających 8 m, w tym jednego z największych znanych stalaktytów. Dolną pokonuje się łodzią po podziemnej rzece, która zaopatruje w wodę pitną znaczną część Bejrutu. Fotografowanie w środku jest zabronione, a aparaty i telefony odbiera się przy wejściu — dlatego zdjęć praktycznie nie ma. Jaskinia zamyka się przy wysokim stanie wody, zwykle późną zimą.
Wąwóz Baatara
Nad Tannourine woda z topniejącego śniegu spada 255 m do leja krasowego, mijając trzy naturalne mosty skalne ułożone jeden nad drugim. Studnia Balaa, jak bywa nazywana, została opisana przez francuskiego speleologa w latach pięćdziesiątych i pozostaje jednym z najdziwniejszych krajobrazów kraju. Wodospad płynie mniej więcej od marca do czerwca z roztopów, a przez resztę roku jest suchą dziurą, więc termin decyduje o wszystkim.
Afka
U szczytu doliny Nahr Ibrahim rzeka wypływa wprost z otworu jaskini w dwustumetrowym urwisku i spada w wąwóz. W starożytności było to źródło rzeki Adonis, która miała każdej wiosny płynąć czerwona od krwi umierającego boga — w rzeczywistości od osadu bogatego w żelazo. Obok stoją ruiny rzymskiej świątyni Astarte, a kapliczka wciąż jest używana.
Dlaczego woda znika
Pasmo zbudowane jest z grubych wapieni jurajskich i kredowych, a deszcz i roztopy wsiąkają w szczeliny, zamiast spływać po powierzchni. Woda wędruje potem pod ziemią kilometrami, zanim wypłynie u podstawy urwiska. Dlatego Liban nie ma niemal żadnych rzek powierzchniowych na zachodnim stoku powyżej 1000 m i za to sznur potężnych źródeł poniżej.
Praktyka
Jeita jest czynna cały rok poza okresami wysokiej wody i łatwo ją zrobić w pół dnia z Bejrutu, często razem z sanktuarium Harissa i Byblos. Baatara wymaga samochodu i właściwej pory. Drogi do wszystkich tych miejsc są górskie i wolniejsze, niż sugeruje odległość.