Kadisza znaczy po aramejsku święta i dolina na to zasłużyła. Wcięta na 500 m w północne góry poniżej Bszarri, dawała schronienie pustelnikom, mnichom i prześladowanym wspólnotom chrześcijańskim co najmniej od IV wieku, a wraz z gajem cedrowym powyżej jest obiektem UNESCO.
Klasztory
Deir Kannoubine, wbudowany w urwisko i w obecnej postaci pochodzący z XVI wieku, był przez czterysta lat siedzibą patriarchów maronickich i zawiera freski oraz zmumifikowane szczątki patriarchy. Mar Elisza wyżej był kolebką Libańskiego Zakonu Maronickiego i przywiera do skały nad szlakiem. Deir Mar Antonios Kozhaja mieści jedną z najwcześniejszych drukarni Bliskiego Wschodu, sprowadzoną tu w 1585 roku. Kilka pustelni wciąż zajmują pojedynczy mnisi.
Chodzenie
Dnem doliny biegnie szlak z Bszarri w dół do rzeki i wzdłuż niej, a standardowy marsz z Bszarri do Deir Kannoubine i z powrotem zajmuje cztery do pięciu godzin przy zejściu i podejściu około 500 m. Krótsze warianty zaczynają się w Hadchit albo Diman. Ścieżka bywa nieocieniona i kamienista; solidne buty mają znaczenie.
Bszarri
Miasteczko na krawędzi jest miejscem urodzenia Chalila Dżubrana, autora Proroka, a Muzeum Gibrana zajmuje dawny klasztor wykuty w skale, w którym pisarz jest pochowany, i przechowuje kilkaset jego obrazów oraz rzeczy osobistych. To lepsze muzeum, niż sugeruje sklepikowa reputacja tej książki.
Maronici
Dolina jest kluczowa dla tożsamości maronickiej: Kościoła w jedności z Rzymem, ale z własną liturgią syryjską, którego wspólnota od VII wieku chroniła się w tych górach. Zrozumienie tej historii wyjaśnia sporo we współczesnej polityce libańskiej.
Skala
Dolina ma około 35 km długości i opada z 1500 m w Bszarri do poziomu morza w Trypolisie, gdzie rzeka Kadisza uchodzi do Morza Śródziemnego. Rozsiane są po niej tarasy pól, morwy pozostałe po przemyśle jedwabnym i małe kaplice, a wsie na obu krawędziach łączą wyłącznie dalekie objazdy — dlatego dolina tak długo zachowała izolację.
Praktyka
Bszarri jest około trzech godzin od Bejrutu, a podjazd znad wybrzeża jest widowiskowy. Najlepsze są wiosna i jesień; dno doliny latem się nagrzewa, a drogi powyżej bywają zasypane śniegiem od grudnia do marca. Przewodników załatwia się w Bszarri i warto ich wziąć ze względu na wnętrza klasztorów, nie zawsze otwarte.